Welkom!
Nieuw seizoen: nieuwe hoezen. Platenhoezen zijn altijd een tic van mij geweest. Alles wat ik leuk vind, staat er zo langzamerhand bij. Suggesties zijn welkom. Laat me weten als je een bekende of onbekende hoes kent die hier niet mag ontbreken.
De laatste 25 hoezen zijn in beeld. Klik op één van de vijf categorieen voor een decennium overzicht.
Reageren? Via mailformulier, onder in de linkerkolom. Thanks.
Waarom deze pagina?
- Wat iedere liefhebber van vinyl je kan vertellen is dit: Meer dan die lullige cd-doosjes is een platenhoes een object om te koesteren. het glimmende schijfje schuif je achteloos in de cd-speler; het ritueel van plaat en hoes en draaitafel en naald vraagt om ernst en toewijding, op het religieuze af. In zo'n geestesgesteldheid klinkt de muziek onmiddellijk een stuk beter.
(Rob van Scheers)
"Het is de mafheid die op mij indruk maakt. De juiste hoes moet kloppen met de muziek die erin zit. Een hoes moet ook gedurfd zijn'"
(Govert de Roos)
"Albumhoezen zijn een teken van onze tijd. Zoals de muziek waarvan ze de verpakking vormen. Ze gaan over liefde, leven, dood, over mode en rebellie. Voor veel muziekliefhebbers vertegenwoordigen platenhoezen een belangrijke periode, een fase in hun leven. Veel hoezen zijn beroemde kunstvoorwerpen geworden. Net zo bekend als de muziek waar ze voor staat. Zoals de banaan die Andy Warhol ontwierp voor de Velvet Underground".
(Michael Ochs - 1000 albumhoezen)
Bekijk ook de slechtste albumhoezen ooit gemaakt!
en de mafste albumhoezen uit Nederland en Vlaanderen
Meddle van Pink Floyd (zie boven) was de allereerste plaat die ik van voor naar achter draaide. Dan gingen de lichten in mijn kamer uit en lag ik op bed in het donker naar dat album te luisteren waarvan met name kant 2 het meest opwindende deel was. 'Echoes'. Het duurt wel vijftien minuten lang. Beginnend met het verstilde geluid van een onderzeeer, langzaam overgaand in een onbegrijpelijke samenzang van de heren om ergens in het midden je de stuipen op het lijf te jagen; hier ben je ongeveer op een kerkhof beland met allemaal krijsende kraaien. Uiteindelijk komt een soort helikopter je halen en wordt je teruggebracht naar de realiteit. Zo stelde ik mij dat tenminste voor.
De hoes bewaarde voor mij lange tijd een geheim totdat ik zag dat op de uitklaphoes op zijn kant een levensgroot oor is afgebeeld. Als je je hoofd naar links opzij beweegt, zie je het misschien.
Meddle levert voor mij het bewijs dat een platenhoes pas echt zeggingskracht krijgt, naarmate je de inhoud beter kent. Daarom heeft het geen zin om op mijn weblog hoezen af te beelden die twee, drie jaar oud zijn. Hoeveel zorg er ook aan is besteed.
Op het gevaar af dat ik klink als een ouwe lul, moet ik bovendien zeggen dat een lp-hoes in staat is om je echt te raken terwijl die armetierige cd-hoesjes nauwelijks legendarische status weten op te roepen. Uitzonderingen daargelaten. Maar ach.. kijk rond en oordeel zelf. Tenslotte zijn de hier afgebeelde hoezen niet groter dan een postzegel.
(Hans)
Laatste berichten
web-log.nl, powered by TypePad
Viva La Vida (2008)
Hoe zal de Franse schilder Eugene Delacroix (1798- 1863) het gevonden hebben om zichzelf in de 21e eeuw op de hoes van het bestverkochte album van 2008 terug te zien? Mogelijk heeft hij zichzelf afgebeeld met hoed.
Vrijheid Leidt Het Volk, heet het schilderij. De muziek is van Coldplay natuurlijk!
Touch (1983)
Met Here Comes The Rain Again en Who's That Girl, de bekendste Eurythmics hoes. De foto is van Laurence Stevens en Andrew Christian die sterk Annie's androgyne persoonlijkheid benadrukken
Zeg trouwens nooit The Eurythmics net zoals je nooit The Dire Straits mag zeggen. Het is Eurythmics en het is Dire Straits
Life in cartoon motion (2007)
De teller staat inmiddels op zes miljoen. Brits/Libanese Mika schreef DE hit van 2007; Grace Kelly. Op dit debuut staan ook de blijvertjes 'Relax,take it easy' en 'Big Girls (You are beautiful)'. Het hoesontwerp (Mika's zusje Yasmine) doet zijn werk. De getoonde sprookjeswereld werd overgebracht naar het podium waar acrobaten en clowns tussen Mika's vrolijke popmuziek doorlopen..
Objections, your honor?
Up in smoke (1978)
Hun leven draaide voornamelijk om stoned zijn en grappen maken. Het toont aan hoe onschuldig de jaren zeventig waren. Dus je moet deze stand up comedy artiesten zien in de geest van hun tijd, maar heel wat alternatieve vrienden van mij vonden het helemaal geweldig wat ze deden. Erwin Vogel tipte deze hoes van Cheech & Chong.
Oxygene (1977)
Het dertigjarig jubileum van deze lp wordt momenteel gevierd met een 3D versie in surround sound. Oxygene is kennelijk niet kapot te krijgen. Michel Granger is verantwoordelijk voor de legendarische hoes. Deed mij altijd denken aan die aardbol die als een kaarsje opbrandde...
Mirage (1974)
Mijn neef Peter was hier helemaal lijp van. Nooit begrepen hoe een dromedaris ineens een kameel kan zijn. Maar verder een zeer opvallende hoes natuurlijk die maakte dat elke platenliefhebber nieuwsgierig raakte naar de muziek die achter dit 'sigarettenpakje' schuilging
In the land of the grey and the pink (1970)
Caravan is een van de progressieve Engelse rockbands uit het begin van de jaren zeventig.
Van hun lp’s is dit de meest essentiële. Ed van Drie miste deze hoes op mijn site en omdat ik ook de beroerdste niet ben, laat ik deze winterse hoes graag meedoen.
Silk degrees (1976)
De enige lp die er toe doet van Boz Scaggs. Remember him? Lowdown, What can I say, Lido Shuffle. Allemaal OK. Scaggs ontmoeten is teleurgesteld worden. De man schijnt een sjagrijn te zijn, is mij meermalen bevestigd.
Maar van die hits krijg ik een onverwoestbaar goed humeur.
En al dertig jaar plaagt de vraag: wie zit er achter dat handje aan het rechterkantje?
The last encore (1976)
Tip van Peter Enthoven. "Ik heb hier nog een hoes van Kayak. Een erg goede lp met het wonderschone 'Still my heart cries for you'. De hoes heeft mij altijd erg aangesproken. Deze Ceasar met een barst er in hoort echt in jouw verzameling thuis".
Out of time (1991)
Radio 2 had een dagje met alle hits van REM. Nooit echt een fan geweest, hoewel de band al vijfentwintig jaar meedraait. Lelijke hoezen ook.
Wat is dan toch het geheim van die band met die sombere liedjes? Ineens viel het kwartje.
Oprecht is het woord dat bij mij binnenkwam. Afijn, ik moet bescheiden zijn met mijn woorden. Talloze fans hebben sinds jaar en dag hun loyaliteit bij REM liggen.
Dit is HET album. Toch?
Crisis? what crisis? (1975)
Het strand van Ijsselmuiden is dit toch? En wie is die meneer onder de oranje parasol? Het kan een parodie zijn op de Nederlandse miljonair die bij Supertramp voor mecenas speelde. Stanley August Miesegaes. Dat was weliswaar in de begindagen van de band. Maar hij werd door Hodgson en Davies ook hartelijk uitgelachen vanwege zijn typisch Hollandse zuinigheid.
Dit album legt het af tegen 'Crime' en 'Breakfast' maar is
zeker zo goed, zeggen de fans..
Black & white 050505
Het laatste album van de Simple Minds. Hetzelfde collectief maakt ook hoezen voor the Comsat Angels, Hallo Venray en Albert West (Hollanders inderdaad) Die titel heeft trouwens niks om het lijf. 050505 is de datum dat het album af was.
War of the worlds (1978)
Veertig jaar nadat een radiohoorspel over een aanval van Mars op Aarde, luisteraars in totale paniek bracht, kwam Jeff Wayne (wie kent hem niet?) met deze bloedstollende remake.
Twee Ivor Novello Awards, en 'Best Recording in Science Fiction' volgens een jury met Steven Spielberg (!) George Lucas (!) en Alfred Hitchcock (!!)
Het artwork is van Geoff Taylor. De verteller heette Richard Burton (1925-1984)
Eat to the beat (1977)
De gedachte dat deze dame nu 60 is, wordt alleen nog goedgemaakt door het idee dat ze al in de dertig was toen ik adolescent was. Tijdens haar hoogtijdagen zag ik haar bij een Hilversums benzinestation (dat dacht ik althans) en ben ik haar een paar straten gevolgd. Opwindend!
In elk geval ben ik haar dank verschuldigd. Elke single was weer een belevenis.
Love for sale (1977)
Boney M zat altijd fout. Ma Baker is een fout liedje. (Ma Baker heette eigenlijk Ma Barker)
Belfast is een vrolijk liedje over een stad die altijd negatief in het nieuws was. En Rivers Of Babylon was natuurlijk ook fout. Om over deze hoes nog maar te zwijgen.
Hoe kan het dat zo fout ook weer goed kan zijn? Dat blijft een intrigerende vraag.
Private dancer (1984)
"Where's the band?" Vroeg Tina Turner (44) toen ze bij Martyn Ware (Human League, Heaven 17) een remake kwam opnemen van de Al Green hit 'Let's Stay Together'. 'Die zit in dit kleine doosje', zei Ware, wijzend op de synthesizer waar hij het arrangement had opgeslagen.
"Let's stay together", "Prvate Dancer", "Better be good to me", "What's love got to do with it", "1984"
Dat het allemaal op 1 lp stond! Ik zou die plaat nog wel eens voor de eerste keer willen horen...
Hugh Syme
Wat is een weblog zonder bezoekers? Hugh Syme's werk ontdek ik na de reactie van Mecky die mijn stelling over de jaren negentig onderuit haalt. Geweldige artiest. Check him out! http://www.hughsyme.com/test.html
Tears roll down (1992)
Geen hoezentijdperk. Die jaren negentig. Maar je kunt altijd wel schamper doen over cd-formaatjes.
In elk geval roept dit muziek bij mij op. Het hele oeuvre van Tears for fears werd veertien jaar geleden verpakt in dit doosje. Everybody loves a happy ending. Hadden ze zich daar maar aan gehouden.
It's a beautiful day (1969)
Als je op zoek bent naar het geheim van Deep Purple's legendarische Child in time, levert dit album je een antwoord op.
Deep Purple zanger Ian Gillan geeft het zelf toe: 'Toen onze toetsenist Jon Lord er een keer mee aankwam vonden we het nummer 'Bombay calling' zo goed dat we besloten er iets mee te doen.
Aldus heeft de relatief onbekende band It's a beautiful day (uit San Francisco) toch zijn betekenis gekregen. En ziet logbezoeker Edward Snoek deze 'prachtige Sound of Music achtige hoes' graag terug op deze pagina.
At the discotheque (1977)
Als je een overzicht zou maken van goeie en slechte popjaren zou 1977 best eens uit de bus kunnen komen als een van de slechtste ooit. Je zult - zoals ik -je puberteit maar hebben beleefd in zo'n jaar. Klaar ben je ermee.
Ik weet nog waar ik deze plaat kocht op vrijdagavond tegen sluitingstijd. Het was in winkelcentrum Kerkelanden in Hilversum. Eurodisco van het goedkoopste soort. Maar als ik hem opzette in mijn slaapkamer en mijn zelfgemaakte spiegelbol rondjes liet draaien, was ik helemaal in mijn element.
Wilt u dit alstublieft niet doorvertellen?
Lovedrive (1979)
Hoeveel platenhoezen zijn er genomen vanaf de achterbank van een auto? Zie die van Abba ergens onderin deze log. Of Patrick Juvet's Lady Night waarin hij glinsterend van het sterrendom met een dame op zijn knie en een glas champagne in zijn hand op zijn eigen succes proost.
Of.. nou ja, deze. Waarbij een Jules Deelder achtige engerd zich fetisjistisch uitleeft op een vrouwenborst van kauwgum. Tuurlijk!
Born in the USA (1984)
Denk je alles wat bekend is, zo'n beetje te hebben gepubliceerd; komt Mark Geerligs met een van de meest herkenbare hoezen ooit op de proppen. Het is geen zakdoek die de baas uit zijn achterwerk laat wapperen (gelukkig niet hoor ik je denken) maar een baseballpet.
Misleidend hoesje trouwens. Bruce Springsteen is niet de patriot waarvoor hij leek te poseren.
Powerful People (1974)
'You gotta move' wil de ANWB ons heden ten dage laten weten. Daarom kwam ineens die hoes weer op mijn netvlies. Weet iemand nog waarom alle foto's in de jaren zeventig omgeven waren met zo'n David Hamilton waas?
Luister naar 'Powerful People' en je hunkert naar het tijdperk waarin alles kon. 'Doorgeschoten individualisering?' Nooit van gehoord. Met zijn allen in de zitkuil. Ja gezellig!
Nobody's heroes (1980)
De streepjescode werd geintroduceerd in 1973 door Norman Woodland. Binnenkort wordt dat hele systeem vervangen maar in 1980 stond het nog in de kinderschoenen en goldt het als gruwel voor iedereen die een robotmaatschappij vreesde. Stiff Little Fingers (de Ierse Clash werden ze genoemd)
drukte de titel van hun album als barcode af.
"Geweldige hoes!" vind Dennis Meyer. Bedankt voor de tip, Dennis.
Aerial (2005)
Eindelijk weer eens een album waarvoor je onder de zonnehemel moet gaan liggen of een stuk moet gaan rijden om het helemaal te horen. Onnavolgbaar Kate Bush. En nog eigentijds ook.
Valt uiteen in twee delen: A Sky of Honey en A Sea of Honey. Ik neig ertoe het laatste deel het mooist te vinden.
De hoes stelt een soundwave van een liedje op de computer voor. Maar de ontwerper maakte er geheimzinnige landschapjes van. Album van het jaar? Wat mij betreft wel.